Το ανατομικό νυστέρι ως απάντηση στις δηλώσεις του πρώην Πρωθυπουργού ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιμοποιησε κατά τη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου, μετά την πρόσφατη δήλωση-ανησυχία του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός είπε αρχικά ότι «η Ελλάδα ασκεί με αυτό τον τρόπο τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην πράξη, όχι στα λόγια και μετατρέπεται στη βασικότερη πύλη εισόδου και διανομής φυσικού αερίου σε όλα τα κράτη της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης».
Με νόημα τόνισε: «Ας μην ταράζονται κάποιοι "επαγγελματίες ανησυχούντες" και ας μη αναζητούν τάχα παγίδες στις ρήτρες των συμφωνιών που τίθενται για να θωρακίσουν το Δημόσιο απέναντι σε τυχόν απαιτήσεις αποζημιώσεων απ' τις εταιρείες».
Προχωρώντας με το αιχμηρό του σχόλιο ένα βήμα παρακάτω, ο κ. Μητσοτάκης πρόσθεσε: «Όσοι ζουν ακόμη με μία ηττοπαθή μανία καταδίωξης, να σκεφτούν ότι, έως τώρα, μόνο η Τουρκία και, δυστυχώς, οι ίδιοι, αντιδρούν στην εθνική πορεία της χώρας μας, την ώρα που ο ΥΠΕΞ βρίσκεται στην Ουάσιγκτον και συναντά για δεύτερη φορά σε έναν χρόνο τον αμερικανό ομόλογό του, εμβαθύνοντας τη διμερή στρατηγική μας σχέση. Δεν υποσκάπτει τη θέση της πατρίδας η αξιοποίηση του πλούτου της και η εδραίωση των δικαιωμάτων της. Την υποσκάπτει η μίζερη αμφισβήτηση. Γιατί αληθινοί πατριώτες, ξέρετε, δεν είναι όσοι εκφράζουν διαρκώς φόβους. Αλλά εκείνοι που χτίζουν την Ελλάδα που δεν φοβάται
Η αντιπαράθεση Μητσοτάκη-Σαμαρά κατά το ΒΗΜΑ
26.2.2026..«Πέραν, όμως, του αέναου πολιτικού και εσωκομματικού παιγνίου, αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι η αντιπαράθεση του Μητσοτάκη με τον Σαμαρά, η οποία παρεμπιπτόντως φαίνεται να περνάει σε άλλο επίπεδο. καθώς ο νυν πρωθυπουργός χρησιμοποίησε εξαιρετικά σκληρούς χαρακτηρισμούς έναντι του πρώην- γίνεται αφορμή για μια εποικοδομητική συζήτηση περί των εθνικών θεμάτων.
Αυτό που ξεχώρισε σήμερα στην εισήγηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Υπουργικό Συμβούλιο είναι ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα «δεν είναι υπόθεση ιδιωτικών συμβάσεων, είναι ζήτημα τήρησης του Διεθνούς Δικαίου και μόνο». Αυτό, βεβαίως, το ορθό και μετρημένο ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να το είχε διευκρινίσει στους υπουργούς, τους βουλευτές και τους έτερους δημοσιολογούντες που εδώ και καιρό υποστηρίζουν ότι η παρουσία της Chevron στα νότια της Κρήτης επιβεβαιώνει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο και μάλιστα σε μια περιοχή για τμήμα της οποίας ερίζουν τόσο η Τουρκία, όσο κυρίως και η Λιβύη.
Η πραγματικότητα είναι ότι η Chevron κινείται με βάση τη μέση γραμμή που έχει χαραχθεί το 2011 με το νόμο Μανιάτη- και αποτυπώθηκε στον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό- την οποία όμως δεν αναγνωρίζουν ούτε η Άγκυρα, ούτε ο δορυφόρος της, η Τρίπολη. Εξ ου και οι ανησυχίες του Σαμαρά, ο οποίος παραλλήλως έψεξε την κυβέρνηση και για τους πανηγυρισμούς που περιεγράφηκαν παραπάνω. Τι υποστηρίζει δηλαδή ο πρώην πρωθυπουργός; Ότι αν και εφόσον έρθει συμφωνία με τη Λιβύη ίσως η υπάρχουσα μέση γραμμή να ανέβει λίγο βορειότερα και άρα να αλλάξουν και τα εξωτερικά όρια των οικοπέδων «Κρήτη- 1» και «Κρήτη-2».
Το εν λόγω ενδεχόμενο, βεβαίως, λίγο πολύ στη σφαίρα του φαντασιακού. Κι αυτό διότι πρώτον η Chevron, καθώς γνωρίζει τις γεωπολιτικές ευαισθησίες της περιοχής δεν θα φτάσει να ερευνά τόσο νότια. Και δεύτερον και κυριότερο, συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Αθήνας- Τρίπολης επίσης ανήκει στο χώρο του φαντασιακού. Ο κ. Μητσοτάκης θύμισε βεβαίως στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι η χώρα βρίσκεται ξανά σε διαπραγματεύσεις με τους Λίβυους.
Η συνάντηση
Πράγματι, ο πρώτος γύρος των τεχνικών συζητήσεων πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα τον περασμένο Σεπτέμβριο, αλλά ακόμα αναμένεται να οριστεί το πότε θα ταξιδέψει η ελληνική αποστολή στη Λιβύη προκειμένου να πραγματοποιηθεί η δεύτερη συνάντηση. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ έως πρότινος αναζητούνταν ημερομηνίες, εντός Ιανουάριου- Φεβρουαρίου, χωρίς όμως προς ώρας επιτυχία.
Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι το πότε. Το πρόβλημα είναι ότι όπως διαμήνυσε ο πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης Αμπντούλ Χαμίτ Ντιμπεϊμπά στον Γιώργο Γεραπετρίτη πέρσι το καλοκαίρι, η Τρίπολη δεν πρόκειται να αποσύρει το τουρκολιβυκό μνημόνιο, καθώς αυτό αποτελεί νόμο του κράτους. Η Αθήνα απ' την άλλη πλευρά έχει διαμηνύσει ότι με το εν λόγω σύμφωνο στο τραπέζι, άρα με την πλήρη υιοθέτηση του συνόλου των ανυπόστατων τουρκικών επιχειρημάτων περί του τρόπου χάραξης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, ουσιαστική πρόοδος δεν πρόκειται να υπάρξει.
Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι Ελλάδα και Λιβύη είχαν φθάσει το 2009- 2010 αρκετά κοντά σε συμφωνία, με εκατέρωθεν συμβιβασμούς. Η πτώση του Καντάφι έστειλε τις διαπραγματεύσεις στις ελληνικές καλένδες. Κι όπως συνηθίζουν να λένε έμπειροι και μετριοπαθείς πολιτικοί και πανεπιστημιακοί σε τέτοιες περιπτώσεις. κάθε χαμένη συμφωνία, είναι μια χαμένη ευκαιρία, καθώς όσο περνούν τα χρόνια το γεωπολιτικό περιβάλλον μεταβάλλεται, κατά κύριο λόγο όχι υπέρ των ελληνικών συμφερόντων.
Κάπως έτσι φτάσαμε στη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, τον Αύγουστο του 2020, υπό την ασφυκτική πίεση του τουρκολιβυκού μνημονίου. Μια συμφωνία, οι όροι της οποίας θα είχαν χαρακτηριστεί υπό φυσιολογικές συνθήκες (δηλαδή προ του τουρκολιβυκού) έως και προδοτική. Μπορεί, λοιπόν, τα εθνικά θέματα να είναι διαχρονικά πρόσφορο πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, όμως δεν είναι κάθε εποχή ίδια. Και αυτό είναι κάτι που ειδικά ο κ. Σαμαράς θα έπρεπε να το γνωρίζει.»