Η Ελλάδα χρωστάει στην Ομογένεια - Και χρωστάει να πληρώσει τη γέφυρα που την ενώνει μαζί της
Η πολιτεία οφείλει επιτέλους να χρηματοδοτήσει τους δημοσιογράφους και τους δημιουργούς που κρατούν τον Ελληνισμό ζωντανό εκτός συνόρων. Αλλιώς, η σχέση θα κοπεί.

Της Τζένης Παντελή

Υπάρχει μια Ελλάδα που δεν ψηφίζει, αλλά νοιάζεται. Που δεν φορολογείται εδώ, αλλά επενδύει εδώ. Που δεν βλέπει ΕΡΤ, αλλά μαθαίνει τα παιδιά της ελληνικά με δικά της έξοδα. Είναι η Ελλάδα των 7 εκατομμυρίων εκτός συνόρων. Και αυτή η Ελλάδα έχει κουραστεί να ζητάει.
Ζητάει προξενεία που λειτουργούν, σχολεία που δεν κλείνουν, μια ψήφο που δεν είναι επικοινωνιακό τρικ. Αλλά πάνω απ' όλα, ζητάει κάτι που ποτέ δεν μπήκε σε κανένα «στρατηγικό σχέδιο για τον απόδημο Ελληνισμό»: Να μην είναι αόρατη.

Το οικονομικό σκάνδαλο της εγκατάλειψης

Έχουμε μάθει να βλέπουμε την ομογένεια ως τον πλούσιο θείο από την Αμερική. Τον θείο που θα κάνει τη δωρεά, που θα αγοράσει το εξοχικό, που θα φέρει τον επενδυτή.
Κανείς δεν ρωτάει όμως πώς μπορεί αυτός ο θείος να επενδύσει όταν το ελληνικό κράτος τον αντιμετωπίζει ως ύποπτο ξεπλύματος χρήματος επειδή φέρνει τα λεφτά του από τη Γερμανία ή τον Καναδά. Κανείς δεν εξηγεί γιατί ο ομογενής που θέλει να ανοίξει μια μικρή επιχείρηση στον τόπο καταγωγής του πρέπει να πληρώσει δικηγόρους και λογιστές επί ένα χρόνο για να βγάλει άκρη.

Και το κυριότερο: Πού είναι η οικονομική στήριξη προς τα πίσω;

Οι ομογενειακοί σύλλογοι, οι αδελφότητες, τα ελληνικά σχολεία στο Μόναχο, στη Μελβούρνη, στο Τορόντο, δεν επιχορηγούνται. Επιβιώνουν. Πληρώνουν ενοίκια 1.500 ευρώ το μήνα από συνδρομές των 20 ευρώ. Πληρώνουν από την τσέπη τους για να φέρουν έναν δάσκαλο
παραδοσιακών χορών. Πληρώνουν για να κρατήσουν μια αίθουσα ανοιχτή.
Το ελληνικό κράτος στέλνει χαιρετισμούς. Όχι επιταγές. Και χωρίς χρήματα, ο πολιτισμός δεν συντηρείται. Σβήνει.
Το μεγάλο χρέος: Να χρηματοδοτήσουμε τη Γέφυρα
Εδώ ερχόμαστε στην καρδιά του προβλήματος και στην πρόταση.

Ποιος ενώνει σήμερα την Αθήνα με την ομογένεια; Όχι το Υπουργείο Εξωτερικών. Την ενώνουν 10-15 ηρωικοί, αυτοχρηματοδοτούμενοι δημοσιογράφοι, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, διαχειριστές ιστοσελίδων και Youtubers της διασποράς. Άνθρωποι που στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία, κρατούν μια εφημερίδα, ένα ραδιόφωνο, ένα site, με δικά τους χρήματα, δουλεύοντας το πρωί σε άλλη δουλειά για να πληρώσουν το μεράκι τους το βράδυ.

Αυτοί είναι η πραγματική γέφυρα. Και αυτή η γέφυρα καταρρέει, γιατί την αφήσαμε ασυντήρητη.
Είναι χρέος της Ελλάδας, όχι χάρη, να χρηματοδοτήσει άμεσα και θεσμικά τους δημοσιογράφους και τους δημιουργούς που χτίζουν τη γέφυρα με την ομογένεια.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά, και όχι με ευχολόγια;

1. Ειδικό Ταμείο Τύπου Ομογένειας. Όχι μέσω αδιαφανών απευθείας αναθέσεων. Με ανοιχτή προκήρυξη από τη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού, σε συνεργασία με την ΕΣΗΕΑ. Ένα ετήσιο κονδύλι που θα επιδοτεί 50 ομογενειακά ΜΜΕ - εφημερίδες, sites, ραδιόφωνα - με κριτήρια διαφάνειας, επισκεψιμότητας και προσφοράς στην ελληνική γλώσσα. Όπως επιδοτούμε τον επαρχιακό Τύπο, να επιδοτήσουμε και τον Τύπο της Ομογένειας, που είναι δέκα φορές πιο σημαντικός.

2. Θέσεις ανταποκριτών με μισθό από το ΑΠΕ-ΜΠΕ. Αντί να έχουμε έναν ανταποκριτή στο Βερολίνο που καλύπτει όλη τη Γερμανία, να χρηματοδοτήσουμε θέσεις Ελλήνων δημοσιογράφων που ζουν ήδη στη διασπορά. Να τους δώσουμε μισθό, ασφάλιση και βήμα στο κρατικό πρακτορείο. Να γίνουν τα μάτια και τα αυτιά μας.

3. Πρόγραμμα «Επιστροφή της Ειδησεογραφίας». Να πληρώσουμε εισιτήρια και διαμονή σε νέους δημοσιογράφους από την Ελλάδα να πάνε και να κάνουν ρεπορτάζ για ένα μήνα στις κοινότητες της διασποράς. Και το αντίστροφο: να φέρουμε ομογενείς δημοσιογράφους στην Ελλάδα για εκπαίδευση.
Αυτό δεν είναι έξοδο. Είναι επένδυση εθνικής ασφάλειας. Όταν αφήνεις το κενό, το καλύπτουν άλλοι. Το καλύπτει η αφομοίωση, το καλύπτει η λήθη, το καλύπτει ενίοτε και η προπαγάνδα τρίτων.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να ζητάει από την ομογένεια να είναι ο πρεσβευτής της, αν δεν πληρώνει ούτε καν το εισιτήριο του πρεσβευτή.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν έχουμε τα χρήματα να στηρίξουμε τους ανθρώπους που κρατούν τη γέφυρα. Το ερώτημα είναι αν έχουμε την πολυτέλεια να την αφήσουμε να γκρεμιστεί.