Ενάμιση χρόνο πριν από τη διεξαγωγή των προσεχών βουλευτικών εκλογών, η Ελλάς έχει εισέλθει σε μία από τις μακρότερες προεκλογικές περιόδους της.
Στις 19 Νοεμβρίου η Αγνή Μπάλτσα είχε τα γενέθλιά της. Πέρυσι, η Κρατική Οπερα της Βιέννης τίμησε τα 80 χρόνια της, τη συνεργασία τους σε περισσότερες από 450 παραστάσεις, τη θρυλική «Κάρμεν», τη μέτζο σοπράνο με «τη μοναδική φωνή τόσο στην τραγωδία όσο και στην κωμωδία».
Παρόλο που παίζει να μην έχω δει την ταινία του Μίκλος Γιάντσο, ο τίτλος «Ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές» με έχει βγάλει αρκετές φορές από δημοσιογραφικές αμηχανίες.
Καθένας θα έπρεπε να κρατάει ανελλιπώς ημερολόγιο. Διαβάζοντάς το από μία χρονική απόσταση, θα έπαιζε χάντρα – χάντρα το κομπολόι της ζωής του.
Το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα είναι φλύαρα πολυσέλιδο, η πλοκή και η διάταξη της ύλης είναι μπερδεμένες, οι χαρακτήρες αμφιλεγόμενοι και συγκεχυμένοι. Ποτέ δεν ξέρεις αν έχεις να κάνεις με παντελώς ανίδεους ή με εντελώς ηλίθιους.
«Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα. Τα κάνουν όλα διαφορετικά εκεί». Η λογοτεχνική φράση είναι γοητευτική. Ισχύει, όμως, και για το τόσο πρόσφατο παρελθόν, για όσα έγιναν πριν από δέκα μόλις χρόνια;
Το θρίλερ της Ουκρανίας συνεχίζεται και κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει.
Οποτε και όπως και αν κλείσει ο κύκλος του αίματος, η Ουκρανία δεν θα είναι αυτή που ήταν σε μια ήπειρο που δεν είναι αυτή που ήταν.
Υπάρχουν βιβλία, που λειτουργούν σαν καθρέφτες μιας ολόκληρης εποχής. Κι η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Μπορεί να ιδωθεί ως το αποτύπωμα μιας γενιάς στη συλλογική μας μνήμη.