Η προειδοποίηση για την παρακμή της Δύσης και οι προσωπικές φιλοδοξίες του Αμερικανού ΥΠΕΞ στο επίκεντρο του ξένου Τύπου.
Στην καθοριστική επίδραση της αρχαίας Ελλάδας στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού και ιδιαίτερα των ΗΠΑ αναφέρθηκε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, στην ομιλία του στην Πνύκα, με φόντο την Ακρόπολη.,που εντυπωσίασε με την στοχαστική περιπλάνηση του στις αξίες του πολιτισμού της Αρχαίας Ελλάδος και την επιρροή της σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ .
Ο Μάρκο Ρούμπιο χρησιμοποιεί ένα εντυπωσιακό σκηνικό για να σκιαγραφήσει μια εξωτερική πολιτική μετά το MAGA» γράφει το CNN «διαβάζοντας την ομιλία της Τετάρτης (07.10.2026) στην Πνύκα με τον αμερικανό ΥΠΕΞ να αποθεώνει την Ελλάδα. «Στο χρυσαφένιο φως ενός αθηναϊκού δειλινού, με την Ακρόπολη πίσω του, ο Μάρκο Ρούμπιο κάθε άλλο παρά έμοιαζε με έναν άνθρωπο που σχεδιάζει να αποσυρθεί από την πολιτική σκηνή. Η ομιλία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ελλάδα την Τετάρτη είναι βέβαιο ότι θα αναζωπυρώσει τις εικασίες για τις μελλοντικές προεδρικές του βλέψεις. Έμμεσα, τον παρουσίασε τόσο ως διάδοχο όσο και ως εκσυγχρονιστή του κινήματος «Πρώτα η Αμερική» – λίγες μόλις εβδομάδες πριν η κούρσα για το 2028 μπει δυναμικά σε τροχιά μετά τις ενδιάμεσες εκλογές».
Ο Ρούμπιο παρουσίασε τη Δύση ως μια αδιάκοπη κληρονομιά που ξεκινά από την Αρχαία Ελλάδα και φτάνει μέχρι τη σύγχρονη Αμερική, χαρακτηρίζοντάς την ως έκφραση της «ατομικότητας και της αδιάκοπης φιλοδοξίας, της τολμηρής εξερεύνησης και της εφεύρεσης», αλλά και του καθήκοντος και του ηρωισμού.
Προειδοποίησε, όμως, ότι ο πολιτισμός αυτός, ντροπιασμένος για τα επιτεύγματά του και αμήχανος απέναντι στο παρελθόν του, κινδυνεύει να οδηγηθεί σε «μαρασμό, υποδούλωση και παρακμή».
«Υπό τον πρόεδρο Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν την επιλογή τους. Επιλέγουμε την αμετανόητη επιδίωξη της εθνικής ισχύος», δήλωσε ο Ρούμπιο, προσφέροντας στον εαυτό του ένα είδος πολιτικής κάλυψης για αυτή την υψηλού προφίλ εμφάνιση.
Μια ερμηνεία είναι ότι επρόκειτο για ακόμη μία προσπάθεια να προσδώσει εκ των υστέρων δογματική συνοχή στην αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική του Τραμπ – από αυθόρμητες αποφάσεις που θυμίζουν πολεμική λογική απέναντι στο Ιράν, μέχρι επιδιώξεις ελέγχου και μια συναλλακτική προσέγγιση στους φυσικούς πόρους.
Ο Ρούμπιο είναι απλώς το πιο πρόσφατο στέλεχος της κυβέρνησης που εκφράζει τη λύπη του για την υποτιθέμενη παρακμή της Ευρώπης, την αποτυχία αντιμετώπισης της μαζικής μετανάστευσης και την ιεράρχηση της «παγκόσμιας κοινότητας» έναντι του εθνικού συμφέροντος. Αυτή η ρητορική γραμμή είχε σφραγιστεί από την παθιασμένη ομιλία του Αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς στο Μόναχο, πέρυσι.
Ωστόσο, κατά στιγμές επιδίωκε κάτι βαθύτερο: να σκιαγραφήσει το πλαίσιο μιας εξωτερικής πολιτικής για την εποχή μετά το κίνημα MAGA, όπου η κυριαρχία και η δράση των ΗΠΑ παραμένουν πρωταρχικής σημασίας, ενώ παράλληλα αναζωογονούνται φιλικές σχέσεις που είχαν πληγεί από την εχθρική στάση του Τραμπ.
«Πρέπει να ανασυγκροτήσουμε τους θεσμούς και τις συμμαχίες μας» για να αντιμετωπίσουμε τους νέους ανταγωνισμούς μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και να αποκρίνουμε σε ένα «νέο σύμπαν» απειλών και επιθέσεων, δήλωσε ο Ρούμπιο.
Τα σχόλιά του ενίσχυσαν επίσης το μήνυμα προς τις αποδυναμωμένες ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις ότι οι ΗΠΑ αναμένουν πλέον από τις συμμαχίες να προσφέρουν στην Ουάσιγκτον απτά στρατιωτικά οφέλη με πολλούς να αναρωτιούνται εάν ο Ρούμπιο επιδιώκει να διαμορφώσει μια νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Ο Ρούμπιο φάνηκε επίσης να συνδυάζει τρεις πτυχές της παραδοσιακής εξωτερικής πολιτικής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος: τον δυναμικό διεθνισμό του Ρόναλντ Ρέιγκαν, τον ρεαλισμό του Ρίτσαρντ Νίξον και τον εξαναγκαστικό εθνικισμό του Τραμπ. Ίσως προσπαθούσε επίσης να ερμηνεύσει τη δική του πολιτική εξέλιξη, από τον συντηρητισμό που βασιζόταν σε υψηλά ιδανικά στην τρέχουσα, πιο σκοτεινή κοσμοθεωρία του.
Οι επικριτές του Ρούμπιο παρουσιάζουν τη στροφή του προς το MAGA ως μια κυνική επιλογή ενός πολιτικού που αλλάζει στάση ανάλογα με τις περιστάσεις, στην προσπάθειά του να αποκτήσει εξουσία.
Η ομιλία ήταν ξένη προς το κλίμα και αντιφατική.
Ήταν ο τελευταίος κατά σειρά οπαδός του Τραμπ που ταξίδεψε στην Ευρώπη για να εξηγήσει την ιστορία της στους Ευρωπαίους και να υιοθετήσει μια εξιδανικευμένη εικόνα του δυτικού πολιτισμού, η οποία εξυπηρετεί τις ανάγκες της χριστιανικής εθνικιστικής δεξιάς της Αμερικής.
Όταν ο Ρούμπιο θρηνεί για τη διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας – όπως και ο Βανς – φαίνεται να αγνοεί τις διαρκείς εθνικές και πολιτισμικές διαφορές που διακρίνουν τους Γάλλους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους άλλους Ευρωπαίους πολίτες. Αγνόησε τη ζοφερή ιστορία που οδήγησε τους ηγέτες του τέλους του 20ού αιώνα να περιορίσουν τον ανεξέλεγκτο εθνικισμό εντός κοινών πολιτικών και οικονομικών δομών.
Και ενώ η ομάδα του Τραμπ πιστεύει ότι κάτι «σαπίζει» στην Ευρώπη, πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν ότι μια διεφθαρμένη και ολοένα και πιο αυταρχική Αμερική φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την εξάλειψη των δυτικών αξιών. Επισημαίνοντας ότι τα «πάθη» έχουν κλονίσει τη συμμαχία, ο Ρούμπιο χρησιμοποίησε έναν παραπλανητικό ευφημισμό για να περιγράψει την εκφοβιστική συμπεριφορά του Τραμπ.
Η εξύμνηση των αρχαίων Ελλήνων από τον Ρούμπιο – ως θεμελιωτών των ΗΠΑ – παρέβλεψε επίσης την ανησυχία των Αμερικανών Ιδρυτών ότι η άμεση δημοκρατία ενθάρρυνε τον φατριασμό και ανέδειχνε δημαγωγούς. Η απάντησή τους σε αυτό ήταν το Εκλεκτορικό Κολλέγιο.
Ορισμένοι Ευρωπαίοι θα θιγούν από την ομιλία του Ρούμπιο. Ωστόσο, οι σύμμαχοι τον θεωρούν ως το πιο συμβατικό και φιλικά διακείμενο στέλεχος της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ, επομένως τα σχόλιά του ενδέχεται να είναι λιγότερο προκλητικά σε σχέση με τις επικριτικές δηλώσεις του Βανς ή του Υπουργού Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ.
Αναπόφευκτα, μια τόσο φιλόδοξη ομιλία – που υιοθετεί το ύφος μιας μεγάλης προεκλογικής ομιλίας – θα πυροδοτήσει εικασίες για πιθανή προεδρική υποψηφιότητα.
Μια υποψηφιότητα του Ρούμπιο το 2028 φαντάζει προβληματική, δεδομένου ότι ο Βανς κατέχει θέση ισχύος ως αντιπρόεδρος. Ωστόσο, είτε στοχεύσει στον Λευκό Οίκο σε δύο χρόνια, είτε το 2032, είτε αργότερα, ο Ρούμπιο έδειξε στον κόσμο την Τετάρτη ότι η φιλοδοξία του παραμένει αμείωτη.