Αρκεί κανείς να δει τις τιμές της βενζίνης στο βενζινάδικο. Σύμφωνα με τη Eurostat, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα ήταν 3,7% τον Αύγουστο. Οι πληθωριστικές τάσεις δεν υποχωρούν κι αυτό ήδη φαίνεται στο επίπεδο της ζωής μας – εντονότερα προφανώς στους φτωχότερους.
Το ξέρουν στην κυβέρνηση διάφορα στελέχη, της οποίας μάλιστα έχουν κάνει άτσαλες δηλώσεις (ο θεούλης που μας συνιστά, όταν δεν έχουμε για βενζίνη, να παίρνουμε λεωφορείο ξέρει άραγε την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι δημόσιες συγκοινωνίες;), το ξέρουν και στην αντιπολίτευση που επικρίνει την κυβέρνηση, επειδή δεν μπορεί να τιθασεύσει τις τιμές. Η προεκλογική περίοδος στην οποία βαδίζουμε έχει πρώτο θέμα της τη μεταβλητή της ακρίβειας.
Προφανώς, οι τιμές της ενέργειας δεν αποφασίζονται στην Αθήνα. Ο πόλεμος μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει συμβάλει καθοριστικά στις πληθωριστικές πιέσεις των προηγούμενων χρόνων κι η ασχεδίαστη εμπλοκή της Αμερικής του Τραμπ στην κρίση της Μέσης Ανατολής με την επίθεση στο Ιράν, που έθεσε σε ομηρεία τα Στενά του Ορμούζ επέτεινε το πρόβλημα, με αποτέλεσμα η ακρίβεια να είναι θέμα όλου του πλανήτη – προφανώς και της Ευρώπης που πολιτικά αντιμετωπίζει την επίθεση των άκρων, τα οποία εκμεταλλεύονται και τις δυσκολίες των Ευρωπαίων.
Η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν επικαλείται την παγκόσμια διάσταση του προβλήματος. Το αντίβαρο πίσω από το οποίο προσπαθεί να οχυρωθεί – η εντυπωσιακή μείωση της ανεργίας, η άνοδος των εισοδημάτων, οι θετικές αξιολογήσεις των διεθνών αγορών – βασίζεται σε πραγματικά οικονομικά επιτεύγματα. Αυτά, όμως, δεν αποτελούν απάντηση στο ερώτημα αν ένα νοικοκυριό μπορεί σήμερα να ζήσει καλύτερα με όσα κερδίζει· ούτε απαλλάσσει την κυβέρνηση από την υποχρέωση να εξηγήσει τι κάνει για όσα βρίσκονται στη δική της αρμοδιότητα: για τον ανταγωνισμό στην αγορά, για τους ελέγχους όπου χρειάζονται, για τη φορολογία. Είναι σωστή η διεκδίκηση του Πρωθυπουργού για κοινή ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημα της ακρίβειας των καυσίμων, αλλά μέχρι να συμβεί – και αν – θα χρειαστούν παρεμβάσεις.
Θα μπορούσαν κάποια ευρωπαϊκά παραδείγματα να δώσουν ιδέες; Δεν είμαι σίγουρος, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Η κυβέρνηση Μελόνι έχει παρατείνει επανειλημμένα τις προσωρινές μειώσεις στον ειδικό φόρο του ντίζελ, βέβαια με μεγάλο κόστος που αγγίζει τα 3 δισ. ευρώ. Η Γερμανία επέλεξε ευρύτερη παρέμβαση στην αντλία. Από την 1η Οκτωβρίου ως το τέλος του χρόνου μειώνει τον φόρο στη βενζίνη και στο ντίζελ κατά 14 λεπτά το λίτρο, περίπου 17 λεπτά μαζί με την επίδραση στον ΦΠΑ. Το εκτιμώμενο κόστος είναι 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Ο Μητσοτάκης ακολουθεί διαφορετική ιεράρχηση. Εχει προαναγγείλει παρέμβαση στο πετρέλαιο θέρμανσης, με συμμετοχή κράτους και διυλιστηρίων, αύξηση του επιδόματος θέρμανσης και συνέχιση της στήριξης στο ντίζελ τον Οκτώβριο. Για τη βενζίνη είπε ρητά ότι δεν ανακοινώνει ανάλογο μέτρο. Η επιλογή μπορεί να συζητηθεί, αλλά έχει λογική: η θέρμανση είναι ανάγκη του χειμώνα, το ντίζελ επιβαρύνει και τις μεταφορές, ενώ μια γενική μείωση φόρου στη βενζίνη είναι ακριβή και ωφελεί όποιον καταναλώνει περισσότερο. Μένει βέβαια να δούμε τι μέτρα τελικά θα ανακοινωθούν.
Κι η αντιπολίτευση, η οποία προφανώς κάνει παντιέρα την ακρίβεια; Η αντιπολίτευση απλώς γκρινιάζει, διεκδικώντας κομμάτι της δυσαρέσκειας. Η ακρίβεια δεν είναι υπόθεση μιας πολιτικής απόφασης, ούτε αντιμετωπίζεται απλώς με μειώσεις φόρων ή με επιδοτήσεις. Δεν φτάνουν οι υποσχέσεις ανακούφισης. Η αντιπολίτευση, αν θέλει να γίνεται πιστευτή, οφείλει να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις σφαιρικά, με σοβαρότητα. Δεν φτάνουν τα συνθήματα.
Αρχηγός ή δεκανέας
Διαβάζω ότι, τον περασμένο Δεκέμβριο, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Δημήτριος Χούπης, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, μίλησε για τη δυνατότητα του ελληνικού στρατού για τη διεξαγωγή «προληπτικών χτυπημάτων στρατηγικού πλήγματος σε μεγάλο βάθος» κατά της Τουρκίας, σε περίπτωση σύρραξης. Τα δημοσιεύματα συνοδεύουν ένα σενάριο πολέμου, σύμφωνα με το οποίο τα ελληνικά Ραφάλ και τα F-16, καθοδηγημένα από τις μυστικές υπηρεσίες, χτυπάνε με πυραύλους τα πολεμικά αεροδρόμια του εχθρού, καθηλώνουν τα αεροπλάνα του, βυθίζουν τον στόλο και, στο καπάκι, με την αντιπυραυλική «Ασπίδα του Αχιλλέα», λοκάρουν τα επιθετικά όπλα του εχθρού, μέχρι να έρθουν οι σύμμαχοι να μας στείλουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Κερδάμε.
Πολύ ωραίο σενάριο, επειδή, ως γνωστόν, τα τελευταία χρόνια οι μυστικές υπηρεσίες, από τις οποίες ξεκινούν όλα, έχουν πάψει να κάνουν δημοσίως τους αποκριάτικους χορούς τους και συνεχώς μαζεύουν πληροφορίες, ενώ οι εχθροί κοιμούνται. Κι έτσι εμείς θα θριαμβεύσουμε, ενώ οι Τούρκοι θα πιαστούν στον ύπνο.
Ευτυχώς, οι αναγνώστες του Διαδικτύου που σχολιάζουν έχουν χιούμορ. Κι ένας απ' αυτούς γράφει: Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ αναφέρεται για στρατηγικά σχέδια, σε τηλεοπτική συνέντευξη. Μήπως πρόκειται για κάποιον δεκανέα;