Σε συνέντευξή του στη La Provence, ο Λεβί τόνισε ότι «υπάρχουν επιτήδειοι που εκμεταλλεύονται την οργή, εργολάβοι του χάους, οι οποίοι θα κάνουν τα πάντα για να φυσήξουν τα κάρβουνα που σιγοκαίνε. Και να ανάψουν τη φωτιά». Ερωτηθείς για το αν αναφερόταν στην Ανυπότακτη Γαλλία», η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «Φυσικά. Όπως και στις πολιτοφυλακές τους. Αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν φασίστες τραμπούκοι. Και ο αρχηγός τους Ζαν-Λικ Μελανσόν μιλάει σαν τον Μουσολίνι».
Μάλιστα, ο φιλόσοφος χαρακτήρισε την Αυπότακτη Γαλλία ως ένα κόμμα «στασιαστικό, αντισημιτικό και αντιδημοκρατικό κόμμα». Όμως, διαφώνησε με την πρόταση πολιτικών της δεξιάς για την απαγόρευση λειτουργίας. «Όχι. Πρέπει, όμως, να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το κόμμα. Δεν πρέπει να κουραστούμε να λέμε ποιο είναι το πραγματικό του πρόσωπο», υποστήριξε.
«Μελανσόν και Λεπέν στο ίδιο τσουβάλι»
Ο Λεβί ήταν αιχμηρός για την πολιτική κατάσταση στη Γαλλία, ενόψει και των προεδρικών εκλογών του 2027. Ερωτηθείς αν τοποθετεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» και τον ακροδεξιό Εθνικό Συναγερμό στο ίδιο πολιτικό πλαίσιο, απάντησε: «Απολύτως. Στο ίδιο τσουβάλι, φυσικά. Και μάλιστα, ο ένας λειτουργεί ως εκλογικός παράγοντας υπέρ του άλλου».
Ο Μελανσόν, υποστήριξε, γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να εκλεγεί πρόεδρος. Η παρουσία του όμως στον β' γύρο, είπε, α μπορούσε να διευκολύνει την εκλογή της Μαρίν Λεπέν.
Κριτική άσκησε και στον Ζορντάν Μπαρντελά, με αφορμή την αντιπαράθεση για αντισημιτικά γραπτά, χαρακτηρίζοντας «παράλογη και χυδαία» την προσπάθειά του να εμφανίζεται ως υπερασπιστής των Εβραίων.
Ο Λεβί υποστήριξε τον Μακρόν, λέγοντας ότι λειτούργησε ως ανάχωμα απέναντι στη Μαρίν Λεπέν και τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, ενώ εκτίμησε ότι εξακολουθεί να διατηρεί τον πολιτικό του προσανατολισμό, παρά την απώλεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Διαφωνία εξέφρασε με τη στάση του Μακρόν απέναντι στο Ισραήλ, ζητώντας την αποκατάσταση των σχέσεων των δύο χωρών.
Επίσης, εκτίμησε ότι θα μπορούσε να στηρίξει πολιτικά πρόσωπα από διαφορετικούς χώρους, όπως ο Ραφαέλ Γκλικσμάν, ο Φρανσουά Ολάντ, ο Εντουάρ Φιλίπ ή ο Γκαμπριέλ Ατάλ, με βασικό κριτήριο την αντίθεσή τους τόσο στον Μελανσόν όσο και στη Λεπέν.
