Μία συγκινητική ανάρτηση που ανέβηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το βράδυ του Σαββάτου στις 23.18, την ώρα δηλαδή που τρία χρόνια πριν συνέβη το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, αφιέρωσε στην άδικα χαμένη κόρη της Μάρθη, η Μαρία Καρυστιανού. Ευθέως καταγγέλει τον αποκλεισμό της να είναι ομιλήτρια ακόμα και στη συγκεντρω ση του Συντάγματος από προσήλθε επίτηδες, ήδη αποκλεισμένη ημέρες πριν από τη νέα διοίκηση του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών(στον οποίο η σύζυγος
Τούτσι, αλλοδαπός και αυτή, έχει αναλάβει ταμίας και ο ίδιος παρασκηνιακός οργανωτικός παράγοντας). από τον πίνακα των ομιλητων,που ειχε καταρτιθεί, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται η μέχρι πρόσφατα ψυχή της όλης ενότητας, οργάνωσης και με δεκάδες δράσεις διαμαρτυρίας Μαρία Καρυστιανού..
Εκείνη προσήλθε μόνη της, με έτοιμο γραπτό κείμενο για να ομιλήσει, αλλά αντιλήφθηκε παρότι προσήλθε δίπλα στην εξέδρα, ότι εκτός από τον αρχικό αποκλεισμό,δεν υπήρχε καμία σοβαρή διάθεση να γίνει αυτό. Τη αγνοούσαν, δεν της έδιναν καμία σοβαρή απάντηση. Ηταν σε διαρκή αναμονή με συνεχείς γενικότητες ότι «κάποτε, ίσως» θα μπορέσει να ανέβει στο βήμα . Πέρασαν σχεδόν δύο ώρες αναμονής , ενώ οι διάφοροι ομιλητές και ομιλήτριες (από πολλά εργατικά κέντρα και σωματεία, επισης είχαν γίνει δεκάδες.
Κατάλαβε ότι την κορόιδευαν, μειούμενη συνεχώς και ενώπιον διαφόρων συγγενών θυμάτων και γνωστών οι οποίοι δυσφορουσαν με την κακομεταχείρηση της, η Καρυστιανού αποχώρησε πικραμένη και καταγγελτική, ίδιαίτερα για τη πολεμική, υπονομευτική και προσβλητική και στάση μελών του προεδρίου,και επίσης κατά του Π. Ρούτσι με την όλη «αχάριστη στάση» , ο οποίος θεωρείται ότι εξελίσσεται σε απειλητικό , «επαναστατικό» κατά πάντων, όπως τονίζει ηγετίσκο της τραγωδίας των Τεμπών εν όψει της δίκης στις 23 Μαρτίου.
Υπό το βάρος παρόμοιων αρνητικών δημοσιευμάτων η δική τους εκδοχή των όσων συνέβησαν στο Σύνταγμα κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου για τα Τέμπη έδωσαν ο Πάνος Ρούτσι και ο Ηλίας Παπαγγελής, μετά τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού ότι ένιωσε ότι δεν υπήρχε η διάθεση να ανέβει στο βήμα.
Από την πλευρά τους οι δύο γονείς ξεκαθάρισαν ότι εκείνη ήταν που αποχώρησε από το σημείο, επισημαίνοντας ότι αν και δεν βρισκόταν στη λίστα των ομιλητών υπήρχε η πρόθεση να την καλέσουν, ωστόσο κάποιες ομιλίες κράτησαν αρκετή ώρα. Προφάσεις,που δεν φαίινεται να έπεισαν πολλούς.
Πρόκειται για τον λόγο που θα εκφωνούσε χθες στο Σύνταγμα, κάτι που τελικά δεν έκανε. Όπως χαρακτηριστικά γράφει «δεν θα συμβιβαστώ και δεν θα σωπάσω, δεν θα σταματήσουμε μέχρι το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα».
Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού
«Αγαπημένο μου παιδί, Μάρθη μου,
Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, ο χρόνος σταμάτησε και ήρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά.
Σήμερα, μικρή μου, δεν στέκομαι εδώ μόνο ως μια μάνα που την πνίγει το δίκιο. Στέκομαι ως η φωνή σου, η φωνή που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας. Και λυπάμαι. Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο, που δεν έδρασα νωρίτερα, που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα.
Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα.
Υπόσχεση σου δίνω ότι δεν θα κουραστώ ποτέ. Θα γυρίσω κάθε δικαστήριο, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά της Ευρώπης, όσο και όπου χρειαστεί.
Και δεν θα σωπάσω!! Η αλήθεια θα ανασταίνεται και θα αναδύεται πάντα λαμπερή, γιατί το φως δεν θάβεται στα μπάζα τους.
Ούτε θα συμβιβαστώ!! Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση• είναι το χρέος μου στο τελευταίο σου βλέμμα —αυτό που δεν πρόλαβα να συναντήσω— και στην ανάσα σου που πήραν από την αγκαλιά μου.
Όσο εκείνοι οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και τις κατ' επίφαση «εξεταστικές», εμείς γινόμαστε εκατομμύρια πολίτες, ενωμένοι και δυνατοί.
Νόμιζαν ότι επειδή μας πήραν ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, θα μέναμε αδύναμοι. Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα που συνθλίβει τη ζωή μας.
Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα. Μέχρι οι υπεύθυνοι, όσο ψηλά κι αν κάθονται, να βρεθούν ενώπιον μιας πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν δεχόμαστε το «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας. Διεκδικούμε μια χώρα όπου τα παιδιά μας θα ζουν με ασφάλεια.
Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα!
Κοίταξε γύρω σου παιδί μου. Δες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν πάλι η οικογένειά μας. Δες τα νέα παιδιά που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Αυτή η μεγάλη αγκαλιά είναι η απόδειξη ότι είμαστε όλοι ΕΝΑ. Ο άδικος θάνατός σας δεν έφερε μόνο δάκρυα• έφερε μια πρωτόγνωρη ενότητα. Έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει.
Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή μας γεμάτη φως. Το δίκιο μας είναι αλύγιστο και η απεριόριστη αγάπη μας είναι η απόλυτη δύναμη που θα νικήσει το κακό.
Μένουμε δυνατοί, προσηλωμένοι στην αλήθεια, στην αγάπη και στην ειρήνη.
Αξίες απαραίτητες για να φτιάξουμε έναν δίκαιο κόσμο.
Σήμερα, βγήκαμε ξανά στους δρόμους και αποδείξαμε για ακόμη μια φορά ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι !
Δικαιοσύνη παντού!
Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μας.»