Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ. θεωρούμενος ως στάσιμος αρχηγέτης έως τώρα, θέλει να καλύψει το χαμένο δημοσκοπικό έδαφος, με πιο επιθετική επικοινωνιακή τακτική, με μετριοπαθείς φιλοδοξίες για το νέο κόμμα του και με επιτάχυνση στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων και πολιτικών συνεργασιών ευρύτερα με πρώην βουλευτές .
Περιοδείες πόρτα-πόρτα, επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη, συνέδριο τον Ιανουάριο και επίσπευση των ψηφοδελτίων. Αυτές είναι οι τέσσερις κινήσεις, μόλις τέσσερις μήνες μετά την εμφάνιση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), που αναζητεί βηματισμό, οργανωτική συγκρότηση και πολιτική ταυτότητα, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να διορθώσει τις αστοχίες της πρώτης περιόδου.
Ο πρώην πρωθυπουργός καλείται να διαχειριστεί τις αντιφάσεις μιας πολιτικής προσπάθειας, που ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες και τώρα προσπαθεί να ανακτήσει το μομέντουμ.
Οι παλινωδίες στον σχεδιασμό, οι αλλαγές στο χρονοδιάγραμμα, η δυσκολία οργανωτικής συγκρότησης και η πίεση των δημοσκοπήσεων οδηγούν σε αναπροσαρμογή στρατηγικής. Ο ίδιος αποφάσισε να βγαίνει πιο αποφασιστικά μπροστά, επιχειρώντας να καλύψει το χαμένο έδαφος και να δώσει στο εγχείρημα χαρακτηριστικά πραγματικής εκλογικής μάχης.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει την ανάπτυξή της καθώς, αντικειμενικά, τέσσερις μήνες είναι μικρό διάστημα για την οικοδόμηση ενός νέου πολιτικού φορέα. Το πρόβλημα είναι ότι ο πολιτικός χρόνος τρέχει ταχύτερα από τον οργανωτικό. Το κόμμα υπάρχει, αλλά πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να αποκτήσει κοινωνικές ρίζες, στελεχιακό δυναμικό, σαφές πρόγραμμα και εκλογική δυναμική. Και αυτό πρέπει να γίνει. ενώ οι εσωτερικές εκκρεμότητες παραμένουν ανοιχτές και οι ανταγωνισμοί στον χώρο της αντιπολίτευσης δεν περιμένουν.
Σε φάση διόρθωσης
Η δημοσκόπηση της Metron Analysis για το MEGA, που παρουσιάστηκε την περασμένη Πέμπτη, καταγράφει υποχώρηση για την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, η οποία βρίσκεται στο 15% στην εκτίμηση ψήφου, από 15,8% τον Σεπτέμβριο. Η στασιμότητα αυτή δεν προκαλεί, ωστόσο, κατ' ανάγκη απαισιοδοξία στο περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού. Η εκτίμηση είναι πως το εγχείρημα βρίσκεται ακόμη σε φάση διόρθωσης και αναπροσαρμογής, πριν αρχίσει να αποτυπώνεται πλήρως η δυναμική του. Το στοίχημα είναι η διεύρυνση της απήχησης, η οργανωτική συγκρότηση και η επιστροφή ψηφοφόρων που απομακρύνθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αισιοδοξία για σημαντική άνοδο παραμένει, αλλά θα κριθεί στην πράξη.
Η πρώτη αλλαγή αφορά στην ίδια τη στρατηγική. Η αρχική επιλογή να αποφευχθεί μια ευθεία σύγκρουση με τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, έδωσε τη θέση της σε πιο επιθετική γραμμή. Η διάκριση του Τσίπρα ανάμεσα στον «αντίπαλο» και τον «ανταγωνιστή» δεν είναι απλώς λεκτική.
Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως ένας πιθανός συνομιλητής στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, αλλά ως διεκδικητής του ίδιου πολιτικού ακροατηρίου.
Οι αναφορές περί αφέλειας που ακολούθησαν, αποτυπώνουν την αλλαγή τόνου. Η αποφυγή της αντιπαράθεσης δεν απέδωσε το πολιτικό πλεονέκτημα, που ενδεχομένως προσδοκούσε το επιτελείο του Αλ. Τσίπρα, αλλά, αντίθετα, αφήνει ανοιχτό το ερώτημα, ποιος θα διεκδικήσει την πρωτοβουλία στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Επιλογή με ρίσκο
Η επιλογή έχει ρίσκο, σύμφωνα με έμπειρα στελέχη που συντάσσονται με την ΕΛ.Α.Σ. «Μια σύγκρουση με τον Ανδρουλάκη μπορεί να οξύνει τον ανταγωνισμό, χωρίς να εξασφαλίζει αυτομάτως μετακινήσεις ψηφοφόρων», τονίζει ένας εξ αυτών στο «Βήμα». Παράλληλα, δείχνει όμως ότι ο κ. Τσίπρας αντιλαμβάνεται πως η πολιτική επιστροφή του δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην αναγνωρισιμότητά του και στην προσδοκία ότι η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση θα μετατραπεί από μόνη της σε στήριξη του νέου κόμματος.
Η δεύτερη αλλαγή αφορά στην οργανωτική συγκρότηση και το χρονοδιάγραμμα. Η συζήτηση για το αν θα πραγματοποιηθεί ή όχι συνέδριο, οι δεύτερες σκέψεις και η τελική απόφαση για συνέδριο τον Ιανουάριο, αποτυπώνουν τις δυσκολίες μιας προσπάθειας που καλείται να οργανωθεί, ενώ ήδη διεκδικεί πολιτικό χώρο.
Το συνέδριο δεν αποτελεί απλώς μια τυπική κομματική διαδικασία, αλλά ένα αναγκαίο βήμα, για να αποκτήσει η ΕΛ.Α.Σ. σαφέστερη δομή, πολιτικές αποφάσεις και οργανωτική νομιμοποίηση.
Ανάλογη είναι η εικόνα με τα ψηφοδέλτια. Ο σχεδιασμός πήγε μπρος-πίσω, με την ανακοίνωσή τους – σε ποσοστό 60%-70% – να μετακινείται αρχικά για μετά το νέο έτος και στη συνέχεια να επανέρχεται στο προσκήνιο. η προοπτική των ημερομηνιών 21-22 Νοεμβρίου. Η αλλαγή δείχνει ότι το επιτελείο επιχειρεί να επιταχύνει τις διαδικασίες. καθώς η αναμονή δεν μπορεί να συνεχίζεται επ' αόριστον.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί να συγκροτηθούν αξιόπιστα ψηφοδέλτια και, όπως λέγεται στο παρασκήνιο, δεν αρκεί η προσέλκυση γνωστών ονομάτων ή η μετακίνηση στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και εδώ είναι το πρόβλημα για τον Αλέξη Τσίπρα, που πρέπει να αποδείξει ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι απλώς μια αλλαγή κομματικής στέγης για το παλαιό στελεχιακό δυναμικό, αλλά ένας φορέας με πραγματική δυνατότητα διεύρυνσης.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η επιχείρηση ενσωμάτωσης πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. καθώς ο Τσίπρας χρειάζεται πολιτικά στηρίγματα, στελέχη και παρουσία που να αποδεικνύουν ότι το εγχείρημα αναπτύσσεται.
Η πρώτη εμφάνιση
Ήδη, η Εφη Αχτσιόγλου πραγματοποίησε την πρώτη δημόσια εμφάνισή της, στο πλαίσιο των δράσεων του νέου πολιτικού φορέα, στην Κόρινθο, μαζί με τον Διονύση Τεμπονέρα και τον Ανδρέα Νεφελούδη, την περασμένη Πέμπτη. Στο επίκεντρο βρίσκεται η προσπάθεια οργανωτικής ενίσχυσης και προσέγγισης του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, με αναφορές και στον κόσμο που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015.
Παράλληλα, αναμένονται νέες προσχωρήσεις, με τους βουλευτές Διονύση Καλαματιανό και Μίλτο Ζαμπάρα να βρίσκονται στο προσκήνιο, ενώ πιθανότατα θα ακολουθήσει σύντομα και ο Κώστας Μπάρκας.
Η τρίτη αλλαγή καταγράφεται στις περιοδείες. Η έμφαση στην επαφή πόρτα-πόρτα, όπως έγινε στην Κρήτη και στη Θεσσαλία τελευταία, σηματοδοτεί μια προσπάθεια επιστροφής στην κοινωνική βάση και εγκατάλειψης της αποκλειστικής εξάρτησης από τις κεντρικές παρεμβάσεις και την επικοινωνιακή προβολή.
Παράλληλα, επιστρέφει στο προσκήνιο η κοινωνική και οικονομική ατζέντα. Η επαναφορά της πρότασης για 13η σύνταξη και του 13ου μισθού ως κεντρικών σημείων αναφοράς, δείχνει ότι η ΕΛ.Α.Σ. αναζητεί πιο καθαρό πολιτικό στίγμα.
Στο ίδιο πλαίσιο, εντάσσεται η προσπάθεια αντιστροφής του κυβερνητικού επιχειρήματος περί αποσταθεροποίησης από τις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Η γραμμή που προβάλλεται είναι ότι δεν είναι οι διαμαρτυρίες εκείνες που αποσταθεροποιούν την κοινωνία και την οικονομία, αλλά οι πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη, που εντείνουν την ανασφάλεια και την πίεση στην καθημερινότητα. Η μετατόπιση αυτή επιδιώκει να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε πολιτικό επιχείρημα κατά της κυβέρνησης.