Την ευθύνη για τη βίαιη επίθεση κατά φοιτητών στις 4 Νοεμβρίου στο Μαθηματικό του ΕΚΠΑ στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου ανέλαβαν με ανακοίνωσή οι «Αναρχικοί/ές-Κομμουνιστές/ριες» με κείμενο στο Indymedia. Συνύπαρξη περίεργη, θολωμένη, που δεν έχει εμφανισθεί ιστορικά πουθενά στη διεθνή αριστερά, δεδομένου των τελείως διαφορετικών ιδεολογικών, οργανωτικών και ιδεών δράσης μεταξύ τους.
Το κείμενο δεν έφερε την υπογραφή κάποιας γνωστής οργάνωσης, ενώ η επίθεση παρουσιάζεται ως απάντηση σε προηγούμενες συγκρούσεις, υπογραμμίζοντας ότι «κομμάτι της περιφρούρησης της ΑΡΑΣ πήρε τη δίκαιη απάντηση που του άρμοζε»., παλαιότερη κομμουνιστικής οργάνωσης στην ανώτατη παιδεία και την κοινωνία, μικρής σχετικά απήχησης και επιρροής.
Παράλληλα, διατυπώνονται απειλές για νέες επιθέσεις σε περίπτωση επανάληψης αντίστοιχων ενεργειών, τη στιγμή που η ομάδα αρνείται ότι κατά τη διάρκεια της συμπλοκής τραυματίστηκαν φοιτητές που δεν συμμετείχαν στα επεισόδια.
«Τα όρια ανοχής μας απέναντι στους τραμπούκους της ΑΡΑΣ έχουν εξαντληθεί προ πολλού. Ό,τι έχει προηγηθεί από αυτούς τους παρακρατικούς δεν θα ξεχαστεί, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να το βγάλουν από τον δημόσιο διάλογο με ανακοινώσεις ξεπλύματος και θυματοποίησης της ΕΑΑΚ-ΑΡΑΣ. Οποιαδήποτε επιθετική κίνησή τους θα απαντιέται», καταλήγει η ανακοίνωση.
2.Αναλυτικά το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε στο Indymedia:
«Στις 4 Νοεμβρίου στο Μαθηματικό, κομμάτι της περιφρούρησης της ΑΡΑΣ πήρε τη δίκαιη απάντηση που του άρμοζε.
Αυτός ο περιφερόμενος θίασος τραμπούκων, πάντοτε με παλούκια και εξοπλισμό μηχανής (κράνη, γάντια, ενισχυμένα μπουφάν μηχανής), αφού πρώτα επιβλήθηκε με τη βία στο εσωτερικό των ΕΑΑΚ, εκδιώχνοντας τις άλλες αριστερές δυνάμεις, έθεσε τον αντιεξουσιαστικό-αναρχικό χώρο, ξεκινώντας από τις σχολές, ως επόμενο στόχο του σχεδίου επιβολής και κυριαρχίας του.
Διαχρονικά, η γκρούπα αυτή έχει ως μοναδικό σκοπό την αύξηση του αναλώσιμου ανθρώπινου δυναμικού της, χωρίς καμιά ουσιαστική αποτύπωση στο «κίνημα». Πουλάει ριζοσπαστικότητα και αγωνιστικότητα με στόχο να έχει αυτοδυναμία στα πανεπιστήμια, παίρνοντας τον ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού εντός αυτών, εκεί όπου ο Χρυσοχοΐδης και οι πρυτάνεις απέτυχαν.
Η ΑΡΑΣ δεν έχει καμία σχέση με τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και, ευρύτερα, των από τα κάτω, εξυπηρετώντας πάντα τη δική της μικροπολιτική και τα συμφέροντα των κεφαλιών της, τα οποία αδιαμφισβήτητα είναι κομμάτι της άρχουσας τάξης (ο ιδρυτής και μέχρι και σήμερα καθοδηγητής της, Μελισσαρόπουλος, είναι γνωστός σε όλους πλέον ότι είναι CEO και μέτοχος της μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας ICAP, η οποία έχει ανοιχτή συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ. και την πρυτανεία του ΕΜΠ). Σ' αυτό το πλάνο εντάσσονται οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις σε στέκια μέσα σε σχολές, αλλά και προσωπικά σε αγωνιστές και αγωνίστριες, με αποκορύφωμα την κατασταλτική επίθεση στις 15 Νοεμβρίου 2025 στο Πολυτεχνείο.
Εννοείται ότι η συγκεκριμένη γκρούπα ουδέποτε έχει παραταχθεί ή επιχειρήσει να επιτεθεί με τα ίδια μέσα και μένος απέναντι σε φασίστες και μπάτσους. Πλάι στη βία και στην επιβολή βρίσκεται πάντα το αναίσχυντο ψεύδος και η συκοφαντία, πολλές φορές με αιχμή την εργαλειοποίηση του έμφυλου ζητήματος, με κατασκευασμένα σενάρια επιστημονικής φαντασίας για υποτιθέμενες επιθέσεις σε αρασίτισσες. Την ίδια ώρα που παριστάνουν τους αντισεξιστές, κρύβουν και συγκαλύπτουν σωρεία σεξιστικών και παραβιαστικών συμπεριφορών, με καθημερινές σεξιστικές επιθέσεις εντός των σχολών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συγκάλυψη βιαστών στην Κρήτη, οι οποίοι είναι ακόμα και σήμερα μέλη της.
Όλο αυτό το διάστημα, αυτά τα τσουτσέκια έχουν πιάσει στο στόμα τους τον σύντροφο και ένοπλο πεσόντα αγωνιστή Κυριάκο Ξυμητήρη (και τα συντρόφια που έχουν φυλακιστεί-διωχθεί για την υπόθεση των Αμπελοκήπων), τους/τις συντρόφους/ισσες για την υπόθεση της ένοπλης ληστείας τράπεζας στην Κάτω Τιθορέα, τους/τις συντρόφους/ισσες για την υπόθεση με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη και τους/τις συντρόφους/ισσες που κατηγορούνται για τη σκευωρία της Μαρφίν, ενώ δεν παραλείπουν να συκοφαντούν συνεχώς συντρόφους μας με ονοματεπώνυμα και φωτογραφίες μέσα σε γενικές συνελεύσεις.
Ως αναρχικοί/ές στεκόμαστε πάντα αλληλέγγυοι/ες δίπλα στα συντρόφια μας και στηρίζουμε κάθε δράση του ένοπλου αναρχικού επαναστατικού αγώνα, και κάθε λογής ρουφιάνος θα μας βρίσκει πάντοτε απέναντί του. Οι ίδιοι αρνούνται επαναστατικές πρακτικές που έχει χρησιμοποιήσει και το ένοπλο κομμουνιστικό κίνημα του παρελθόντος, αλλά και σήμερα, και, αναζητώντας παντού πράκτορες και προβοκάτορες, συμπλέουν άριστα με την προδοτική στάση που κρατάει τις τελευταίες δεκαετίες το σύνολο της καθεστωτικής αριστεράς, η οποία το μόνο που κάνει είναι να επικαλείται την αστική δικαιοσύνη και δημοκρατικά δικαιώματα, αρνούμενη οποιοδήποτε ιλλεγκαλιστικό μέσο αγώνα.
Η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση αποτελεί πολιτική οργάνωση με κομμουνιστικó προσανατολισμό που τοποθετείται στην επαναστατική – αντικαπιταλιστική αριστερά. Ιδρύθηκε το 1997 και προέρχεται από το ρεύμα του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, που αναπτύχθηκε τις δεκαετίες του 80 και 90 στους χώρους της νεολαίας και ειδικά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και αποκρυσταλλώθηκε στις αριστερές συσπειρώσεις φοιτητών, τις ΕΑΑΚ και την πολιτική ομάδα Αριστερές Συσπειρώσεις.
Στόχος της είναι να συμβάλλει στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού, στην οικοδόμηση της εργατικής και λαϊκής εξουσίας στην κατεύθυνση προς τον κομμουνισμό. Συγκροτείται στη βάση των θέσεων του επαναστατικού μαρξισμού. Στηρίζεται στις θεωρητικές και επιστημονικές αρχές που επεξεργάστηκαν οι Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν. Αναγνωρίζει τις επεξεργασίες και την συμβολή των ανανεωτικών κριτικών κομμουνιστικών ρευμάτων που προέκυψαν από τη μαζική κοινωνική κριτική και πάλη στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού αλλά και του υπό ανάπτυξη κόσμου μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
H πολιτική στρατηγική της ΑΡΑΣ είναι συνολικά αντικυβερνητική και αντισυνδιαχειριστική. Στοχεύει στην διαμόρφωση μιας ταξικής κοινωνικής συμμαχίας υπό την ηγεμονία της εργατικής τάξης, που να εκφράζεται μέσα από θεσμούς εξωτερικούς (συνδικάτα, συμβούλια, κοινωνικές συσπειρώσεις, κόμματα) και αντιθετικούς από τους αστικούς κρατικούς μηχανισμούς. Η ΑΡΑΣ επιδιώκει την όξυνση των αντιφάσεων και των αντιθέσεων του κρατικού μηχανισμού στο πλαίσιο της οικοδόμησης κοινωνικών συμμαχιών με αυτοτελείς πολιτικούς στόχους μη διαμεσολαβημένων από τους κρατικούς μηχανισμούς.
Γι' αυτό εκτιμά ότι για οποιοδήποτε ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό απαιτείται η επαναστατική κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, η συντριβή των αστικών κρατικών μηχανισμών, η αναίρεση του μονοπωλίου της οργανωμένης βίας από την αστική τάξη και τους μηχανισμούς της, η οργάνωση των θεσμών λαϊκής αντί-βίας και λαϊκής εξουσίας και ο μετασχηματισμός των βασικών κοινωνικών σχέσεων που αφορούν στην ατομική ιδιοκτησία και τον καταμερισμό εργασίας.
Η ΑΡΑΣ τοποθετείται κριτικά, ως προς τις ιστορικές εκδοχές του κομμουνιστικού κινήματος, ιδίως αυτές που κατέλαβαν ή και ταυτίστηκαν με την κρατική εξουσία και απέτυχαν ως προς το στρατηγικό τους στόχο. Οι αιτίες αυτής της αποτυχίας είναι ένα από τα σημαντικότερα προς διερεύνηση ζητήματα της ταξικής πάλης και της ιστορίας του εργατικού κινήματος. Ωστόσο βασικό ρόλο έπαιξε η αδυναμία μακροπρόθεσμα, της επαναστατικοποίησης των κοινωνικών σχέσεων, της διάχυσης της εξουσίας και της γνώσης στα εργαζόμενα στρώματα, του περάσματος της πραγματικής κατοχής των μέσων παραγωγής στην εργατική τάξη, και το βάθαιμα αντί για την αναίρεση του διαχωρισμού μεταξύ εκτελεστικής και διευθυντικής εργασίας.
Τοποθετούμενοι κριτικά, συνεχίζουμε να προσεγγίζουμε την κομμουνιστική προοπτική ως δυνατότητα της έκβασης της πάλης των τάξεων, η οποία περιέχεται στις αντικειμενικές αντιφάσεις του Καπιταλιστικού Τρόπου Παραγωγής.